Υπάρχουν γεύσεις που δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Το μέλι είναι μία από αυτές. Απλό, φυσικό, γλυκό, συνδεδεμένο με τη γη, τον κόπο και την υπομονή. Στο μοναστηριακό τραπέζι, το μέλι δεν είναι πολυτέλεια. Είναι μια μικρή ευλογία της καθημερινότητας.
Η μοναστηριακή ζωή μάς θυμίζει ότι η τροφή δεν είναι μόνο κατανάλωση. Είναι ευχαριστία. Ο άνθρωπος κάθεται στο τραπέζι και λαμβάνει αυτό που του δίνεται. Το ψωμί, το μέλι, το νερό, τα φρούτα, όλα μπορούν να γίνουν αφορμή δοξολογίας όταν ο άνθρωπος δεν τα θεωρεί αυτονόητα.
Το μοναστηριακό μέλι έχει ιδιαίτερη θέση γιατί συνδέεται με φροντίδα και μέτρο. Δεν χρειάζεται να το παρουσιάσουμε με υπερβολές. Η αξία του βρίσκεται στην καθαρότητα, στην απλότητα, στη γεύση, στον τρόπο με τον οποίο μπορεί να μπει σε ένα ήρεμο καθημερινό τραπέζι. Μια φέτα ψωμί με μέλι, ένα ρόφημα με λίγη γλυκύτητα, ένα απλό πρωινό πριν αρχίσει η ημέρα, όλα αυτά έχουν κάτι από την ευγένεια της παράδοσης.
Σε εποχές όπου η διατροφή συχνά γίνεται βιαστική και απρόσεκτη, τα απλά προϊόντα αποκτούν ξανά σημασία. Δεν χρειάζεται να είναι πολλά. Χρειάζεται να είναι επιλεγμένα με φροντίδα. Το μέλι μπορεί να συνοδεύσει τη νηστεία, όταν επιτρέπεται, το πρωινό της οικογένειας, το κέρασμα σε έναν επισκέπτη, ένα ζεστό αφέψημα.
Η ορθόδοξη παράδοση αγαπά τη φιλοξενία. Στα μοναστήρια, ο επισκέπτης δεν αντιμετωπίζεται ως περαστικός αριθμός. Του προσφέρεται κάτι μικρό, συχνά απλό, αλλά με καρδιά. Αυτή η χειρονομία είναι σημαντική. Το κέρασμα δεν είναι απλώς τρόφιμο. Είναι τρόπος να πεις στον άλλον: σε βλέπω, σε δέχομαι, σε αναπαύω όσο μπορώ.
Το μέλι ταιριάζει σε αυτή τη λογική. Είναι ήσυχο προϊόν. Δεν επιβάλλεται. Προστίθεται λίγο, γλυκαίνει, συνοδεύει. Μπορεί να γίνει μέρος ενός πιο προσεκτικού τρόπου ζωής, όπου ο άνθρωπος επιλέγει λιγότερα και καλύτερα, με περισσότερη ευγνωμοσύνη.
Τα μοναστηριακά προϊόντα δεν πρέπει να παρουσιάζονται σαν αντικείμενα θαυμασμού. Η αξία τους βρίσκεται στο ότι μας συνδέουν με έναν άλλο ρυθμό. Με εργασία που θέλει υπομονή. Με ανθρώπους που προσεύχονται. Με μια παράδοση όπου η ύλη δεν περιφρονείται, αλλά χρησιμοποιείται με σεβασμό.
Το μέλι στο τραπέζι μπορεί να γίνει αφορμή για μια μικρή οικογενειακή στιγμή. Ένα παιδί που δοκιμάζει, ένας γονιός που εξηγεί από πού έρχεται, ένα πρωινό χωρίς βιασύνη, μια προσευχή πριν το φαγητό. Αυτά τα απλά είναι συχνά τα πιο ουσιαστικά.
Η γλυκύτητα του μελιού μάς θυμίζει και κάτι πνευματικό. Ο λόγος του ανθρώπου μπορεί να γίνει πικρός ή γλυκός. Η καθημερινότητα μπορεί να γεμίσει νεύρο ή ευγνωμοσύνη. Το τραπέζι μπορεί να γίνει τόπος βιασύνης ή τόπος συνάντησης. Η απλότητα του μοναστηριακού μελιού μάς καλεί να διαλέξουμε πιο ήσυχα, πιο προσεκτικά, πιο ευχαριστιακά.
