Η Κοίμηση της Θεοτόκου είναι μία από τις πιο αγαπημένες γιορτές του ορθόδοξου λαού. Η Παναγία δεν τιμάται στην Εκκλησία ως μια μακρινή μορφή της ιστορίας, αλλά ως μητέρα. Μητέρα του Χριστού και, με τρόπο πνευματικό, μητέρα όλων όσοι καταφεύγουν στην προστασία και στις πρεσβείες της.
Η λέξη Κοίμηση φανερώνει ήδη την ελπίδα της Εκκλησίας. Δεν μιλάμε για τέλος με απελπισία. Μιλάμε για μετάβαση μέσα στο φως του Θεού. Η Παναγία, εκείνη που δέχθηκε μέσα της τον Υιό του Θεού, παραδίδει την ψυχή της στον Χριστό. Η γιορτή αυτή είναι γεμάτη τρυφερότητα αλλά και θεολογικό βάθος.
Στην καρδιά του πιστού, η Παναγία έχει μια ξεχωριστή θέση. Σε στιγμές λύπης, φόβου, ασθένειας, αγωνίας για τα παιδιά, μοναξιάς ή εσωτερικής κόπωσης, πολλοί άνθρωποι ψιθυρίζουν το όνομά της. Παναγία μου, βοήθησέ με. Αυτή η απλή φράση έχει ειπωθεί αμέτρητες φορές σε σπίτια, νοσοκομεία, δρόμους, ναούς, καράβια, μοναστήρια.
Η τιμή προς την Παναγία δεν απομακρύνει τον άνθρωπο από τον Χριστό. Αντίθετα, τον οδηγεί προς Αυτόν. Η Παναγία δεν κρατά τίποτα για τον εαυτό της. Ολόκληρη η ζωή της είναι υπακοή, ταπείνωση και παράδοση στο θέλημα του Θεού. Γι’ αυτό και η Εκκλησία την τιμά τόσο βαθιά.
Τον Δεκαπενταύγουστο, τα χωριά, οι πόλεις και τα μοναστήρια γεμίζουν από την παρουσία της γιορτής. Παρακλήσεις, εικόνες στολισμένες, προσκυνήματα, οικογενειακές μνήμες, τάματα, δάκρυα και ευχαριστίες. Δεν είναι απλώς ένα καλοκαιρινό πανηγύρι. Είναι μια μεγάλη πνευματική ανάσα του λαού.
Στο σπίτι, η γιορτή της Παναγίας μπορεί να βιωθεί με απλότητα. Ένα καντήλι μπροστά στην εικόνα της. Λίγα λουλούδια. Η ανάγνωση των Χαιρετισμών ή μιας παράκλησης. Μια προσευχή για τα παιδιά, τους ασθενείς, τους κεκοιμημένους, όσους βρίσκονται σε δυσκολία. Αυτές οι μικρές πράξεις έχουν δύναμη όταν γίνονται με πίστη.
Τα μοναστηριακά είδη που συνδέονται με την τιμή της Παναγίας, όπως εικόνες, θυμίαμα, κεριά, κομποσκοίνια και βιβλία προσευχών, μπορούν να βοηθήσουν τον πιστό να κρατήσει την ευλάβεια ζωντανή στο σπίτι. Δεν είναι αντικείμενα συναισθηματισμού. Είναι σημεία μνήμης και προσευχής.
Η Παναγία παρηγορεί όχι επειδή αφαιρεί πάντα τον πόνο, αλλά επειδή μας βοηθά να τον περάσουμε με εμπιστοσύνη στον Θεό. Ως μητέρα γνωρίζει τη σιωπηλή αγωνία. Στάθηκε κάτω από τον Σταυρό. Γνώρισε τον πόνο. Γι’ αυτό και ο άνθρωπος την αισθάνεται κοντά του στις πιο δύσκολες ώρες.
Η Κοίμηση της Θεοτόκου μάς καλεί να δούμε τη ζωή με ελπίδα. Να θυμηθούμε ότι η αγιότητα δεν είναι θόρυβος. Είναι ταπείνωση, καθαρότητα, υπακοή και αγάπη. Και να ζητήσουμε από την Παναγία να σκεπάζει το σπίτι μας, την οικογένειά μας και την πορεία μας προς τον Χριστό.
