Έζησα τη Μεγάλη Εβδομάδα στο Άγιον Όρος – κι αυτό άλλαξε κάτι μέσα μου

Δεν είχα ξαναπάει στο Άγιον Όρος τη Μεγάλη Εβδομάδα. Είχα ακούσει πολλά, αλλά τίποτα δεν σε προετοιμάζει για αυτό που πραγματικά ζεις. Όλα είναι αλλιώς εκεί. Πιο ήσυχα, πιο βαθιά. Από την πρώτη μέρα μέχρι την Ανάσταση, κάθε στιγμή είναι γεμάτη νόημα.

Μεγάλη Δευτέρα
Έφτασα σε ένα από τα μοναστήρια το πρωί. Μου έδωσαν ένα κελί απλό, με ξύλινο κρεβάτι και εικόνες στους τοίχους. Το βράδυ στην εκκλησία δεν ήξερα τι να προσέξω πρώτα: τις ψαλμωδίες που έρχονταν από παντού ή το θυμίαμα που ανέβαινε αργά και γέμιζε τον ναό με ευωδιά. Ο Νυμφίος, ο Χριστός, στεκόταν σιωπηλός στην αγιογραφία, κι εγώ δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω Του.

Μεγάλη Τρίτη
Το τροπάριο της Κασσιανής το είχα ακούσει και πριν. Αλλά όχι έτσι. Η φωνή του ψάλτη έτρεμε λίγο στην αρχή, αλλά μετά σταθεροποιήθηκε και σε τύλιγε. Δεν ήθελες να τελειώσει. Όλοι ακούγαμε με προσοχή, κανείς δεν κουνιόταν. Το θυμίαμα έρρεε σιωπηλά, και η ατμόσφαιρα ήταν σχεδόν εξωπραγματική.

Μεγάλη Τετάρτη
Το Ευχέλαιο. Καθίσαμε όλοι κατά σειρά και οι πατέρες μας άλειψαν με λάδι στο μέτωπο και στις παλάμες. Δεν υπήρχε τίποτα εντυπωσιακό, μόνο ησυχία και η αίσθηση ότι καθαρίζεσαι από μέσα.

Μεγάλη Πέμπτη Δώδεκα Ευαγγέλια.
Ήμασταν όρθιοι για ώρες, αλλά κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε. Ο σταυρός στο κέντρο της εκκλησίας, τα κεράκια, οι ψαλμωδίες, η φωνή του πατέρα που διάβαζε τα Ευαγγέλια… Όλα ήταν έντονα. Ένιωθες σαν να ήσουν εκεί, στα γεγονότα. Η προδοσία, η σύλληψη, η δίκη, ο Γολγοθάς.

Μεγάλη Παρασκευή
Η πιο σιωπηλή μέρα. Από νωρίς το πρωί, υπήρχε ένα βάρος παντού. Στην αποκαθήλωση, οι μοναχοί έβγαλαν προσεκτικά τον Χριστό από τον σταυρό και τον τύλιξαν με λευκό σεντόνι. Πολλοί δεν κρατήθηκαν και δάκρυσαν. Το βράδυ, στον Επιτάφιο, περπατήσαμε γύρω από το καθολικό με τα κεριά, και οι ψαλμωδίες ήταν αργές, βαριές, γεμάτες πόνο.

Μεγάλο Σάββατο
 Όλοι ετοιμάζονταν για την Ανάσταση. Καθάριζαν τον ναό, στόλιζαν με λουλούδια. Το βράδυ, λίγο πριν τα μεσάνυχτα, μαζευτήκαμε όλοι. Στο «Δεύτε λάβετε φως», ένα κερί άναψε και μετά πέρασε από χέρι σε χέρι. Η εκκλησία γέμισε φως. Ήταν απλό, αλλά τόσο δυνατό.

Ανάσταση – Κυριακή του Πάσχα
Δεν είχε πυροτεχνήματα ούτε μεγάλα λόγια. Απλώς “Χριστός Ανέστη” και αγκαλιές από ανθρώπους που δεν ήξερες καν. Μετά, στο αρχονταρίκι, μας έδωσαν λίγο κόκκινο κρασί, πασχαλινό ψωμί και αυγό. Καθίσαμε γύρω από το τραπέζι σαν να ήμασταν παλιοί φίλοι. Ήταν η πιο απλή και πιο αληθινή Ανάσταση που έχω ζήσει.
 Έζησα τη Μεγάλη Εβδομάδα στο Άγιον Όρος – και δεν γύρισα πίσω ο ίδιος άνθρωπος. Εκεί, η ψυχή ξεκουράζεται, η καρδιά ξαναβρίσκει ρυθμό, και το φως της Ανάστασης μένει μέσα σου.